3. Festiwal Filmów Afrykańskich - AfryKamera 2008
7-13 kwietnia 2008, Kino Pod Baranami
AfryKamera jest przedsięwzięciem unikatowym na skalę Europy Środkowo-Wschodniej - nie ma podobnego wydarzenia w tej części Europy. Swym zasięgiem obejmuje pięć dużych miast Polski: Warszawę, Kraków, Wrocław, Gdańsk i Toruń. Celem AfryKamery jest prezentacja afrykańskiego dorobku oraz konfrontowanie go z polskimi doświadczeniami. W Krakowie odbędzie się już po raz trzeci w Kinie Pod Baranami.
Karnety: 66 PLN
Bilety: 13 PLN (ulg.), 15 PLN (norm.)
Pokazując filmy ciekawych i docenianych artystów impreza pragnie promować to, co najbardziej wartościowe na kontynencie afrykańskim oraz poszerzać horyzonty współczesnego świata. Dąży do promowania Afryki w Polsce, pokazania bogactwa i różnorodności tego kontynentu.
Większość filmów w programie AfryKamery ukaże się w polskich kinach po raz pierwszy. Nie zabraknie dzieł prowokujących i zaskakujących; filmów zmuszających do dyskusji i przełamujących stereotypy.
Wszystkie filmy łączy jedno: przedstawiają Afrykę - Afrykę jakiej nie znamy
AfryKamera 2008
W tym roku pokażemy m.in. nagrodzoną na festiwalu w Wenecji opowieść o zemście, SUSZĘ, osadzoną w scenerii algierskiej wojny domowej RACHIDĘ czy BAMAKO, niezwykłe świadectwo zaimprowizowanego w stolicy Mali happeningu politycznego. Zaprezentujemy również dramatyczną historię kobiet z Burkina Faso, które postanawiają się przeciwstawić okrutnej tradycji w filmie MOOLAADÉ.
Jednym z wydarzeń festiwalu będzie również pokaz legendarnego filmu fantastycznego Richarda Stanleya, DEMON PIASKÓW - prezentowanego po raz pierwszy w pełnej wersji. Festiwal zamknie pokaz LUNATYCZNEJ KRAINY, głośnej ekranizacji powieści Mia Cuoto, jednego z najwybitniejszych pisarzy afrykańskich, który miał wprowadzić na ten kontynent nurt realizmu magicznego.
Obok pokazów filmowych nie zabraknie na tegorocznej AfryKamerze imprez towarzyszących.
Obecnie partnerami Festiwalu jest 10 ambasad (afrykańskich i europejskich) na czele z Ambasadą RPA.
Spośród filmów pokazywanych na Festiwalu, Publiczność wybierze w głosowaniu najlepszy obraz, przyznając tym samym nagrodę Złotej Zebry.
Repertuar
Cały czas trwania Festiwalu:
Wystawa prac Kamili Grzybowskiej – studentki krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych: „Widowisko muzyczno-plastyczne inspirowane sztuką Czarnego Lądu”
Poniedziałek 7 kwietnia
19.30 Fireshow przed kinem
20.30 Pokaz afrodance w wykonaniu grupy TAMTAMITUTU
20.30 RED DUST (Brunatny pył)
Reżyser: Tom Hooper
Scenariusz: Troy Kennedy-Martin (na podstawie powieści: Gillian Slovo Red Dust)
Zdjęcia: Larry Smith B.S.C.
Muzyka: Robert LaneCzas trwania: 110'
Kraj produkcji: Wielka Brytania/RPA
Rok: 2004Brunatny pył (Red Dust) przedstawia działalność Komisji Prawdy i Pojednania, organu, który powstał w RPA pod koniec lat dziewięćdziesiątych, po upadku rządów apartheidu. Do małej miejscowości Smitsrivier, znajdującej się pośrodku półpustyni Karoo (o charakterystycznej, czerwonej ziemi), przybywa Komisja, aby wysłuchać zeznania Dirka Hendricksa. Mężczyzna ubiega się o amnestię w związku z czynami popełnionymi w czasach, gdy był policjantem. Czternaście lat wcześniej torturował Alexa Mpondo, działacza zbrojnej frakcji Afrykańskiego Kongresu Narodowego. Jego celem było wydobycie z więźnia tajnych informacji o innych opozycjonistach oraz ukrytej broni. Razem z Alexem do aresztu trafił jego przyjaciel, Steve Sizela, o którym wkrótce potem zaginął słuch. Rodzice Steve'a pragną dowiedzieć się, jaki los spotkał ich syna.
W roli prawniczki, adwokat Alexa Mpondo występuje Hillary Swank, zdobywczyni Oskara za role w filmach Boys Don't Cry i Million Dollar Baby. Tym razem jednak to nie ona, a jej filmowy partner, Chiwetel Ejiofor, daje nam prawdziwy popis gry aktorskiej. Historia opowiedziana przez Toma Hoopera ujawnia napięcia i trudności, z jakimi borykało się RPA w latach 90. Trudno pozostać obojętnym na ogromne emocje, jakie towarzyszą spotkaniu byłego kata ze swoją ofiarą. Brunatny pył półpustyni i wszechobecna pustka krajobrazu stanowią idealne tło dla historii o bólu, cierpieniu i ludzkim okrucieństwie. Promykiem nadziei staje się Komisja Prawdy i Pojednania, która ma za zadanie uzdrowić pamięć i odkupić ludzkie krzywdy.
Nagrody i nominacje:
- Bafta Awards 2006 – nominacja za najlepszy film
- MFF Bangkok 2005 – nominacja za najlepszy film
- MFF India 2004 – zdobywca nagrody jury
Wtorek 8 kwietnia
18.00 Nowa Prowincja – Na dziwniejszym brzegu – spotkanie z poezją afrykańską
20.30 DARATT (Susza)
Scenariusz i reżyseria: Mahamat-Saleh Haroun
Zdjęcia: Abraham Haile Biru
Muzyka: Wasis DiopCzas trwania: 95'
Kraj produkcji: Czad/Francja/Belgia/Austria
Rok produkcji: 2006
Daratt to świetnie zagrany film ukazujący nam obraz codziennego życia Czadu. Nastrój filmu budują piękne zdjęcia oraz umiejętnie wykorzystane sztuczki: kontrast kolorów, bliskie kadry postaci, zatrzymywanie ujęć.Atim pragnie uratować honor rodziny. Bierze broń należącą niegdyś do jego ojca i wyrusza do Ndzameny, by odnaleźć i pomścić jego śmierć. Zabójca, Abdallah Nasara, okazuje się szanowanym obywatelem, właścicielem piekarni. Chłopak zatrudnia się w niej, by móc zaplanować w szczegółach swoją zemstę. Po jakimś czasie między Nassarem i Atimem rodzi się silna więź. Chłopiec kilkakrotnie próbuje zakończyć ciążąca mu sytuację i zabić swojego chlebodawcę. Za każdym razem okazuje się to dla niego coraz trudniejsze.
Daratt mówi wiele o relacjach panujących w kraju, w którym przez kilkanaście lat toczyła się wyniszczająca wojna domowa. Bohaterowie filmu muszą nauczyć się żyć razem mimo goryczy i nienawiści, które żywią do siebie pamiętając o podziałów z czasów walk.
Nagrody i nominacje:
- FESPACO 2007 – III nagroda im. Étalonne de Yennenga; nagroda specjalna Unii Europejskiej; nagroda za najlepsze zdjęcia
- MFF Kartagina 2006 - Tanit d'Argent
- MFF Toronto 2006 - nominowany do nagrody głównej
- MFF Wenecja 2006 - nominowany do nagrody głównej; nagroda specjalna jury
Środa 9 kwietnia
18.00 Klub „U Louisa” – pokaz slajdów „Poprzez tumany czerwonego pyłu” (Kenia)
20.30 NO TIME TO DIE (Nie czas umierać)
Reżyser: King Ampaw
Scenariusz: King Ampaw, Klaus Badekerl
Zdjęcia: Edwin Horak
Muzyka: Ben Michael MankhambaCzas trwania: 95'
Kraj produkcji: Ghana/Niemcy
Rok produkcji: 2006Asante, kierowca karawanu, poszukuje kobiety swego życia. Według przepowiedni właśnie dziś spotka tę jedyną, która zostanie z nim na zawsze. Jego przyszłą ukochaną okazuje się dziewczyna, której zmarłą matkę Asante wiezie na miejsce pochówku. Asante zakochuje się w Esi od pierwszego wejrzenia i stara się ją zdobyć za wszelką cenę. Na drodze staje mu ojciec dziewczyny, który nie życzy sobie szofera nieboszczyków za zięcia. Aby przepowiednia się spełniła, Asante musi stawić czoło nieoczekiwanym przeciwnościom losu.
Nie czas na umieranie to urocza komedia, w której Eros i Tanatos stają w szranki walcząc o palmę pierwszeństwa. Film dotyka problemu śmierci i rytuału, który ma oswoić odejście bliskich, przynieść ulgę, a czasem również miłość. Wybór tak uniwersalnego tematu oraz decyzja o produkcji w języku angielskim, sprawiła, że tradycja Ashanti dotarła do szerokiej publiczności.
Nagrody i nominacje:
- Afrykański FF Tarifa (Hiszpania) - nagroda dla najlepszego aktora (David Donthon)
Czwartek 10 kwietnia
20.30 DRUM
Reżyser: Zola Maseko
Scenariusz: Jason Filardi
Zdjęcia: Liza Rinzler
Muzyka: Terence Blanchard, Cedric Gradus SamsonCzas trwania: 94'
Kraj produkcji: USA/RPA
Rok produkcji: 2004Lata 50., Republika Południowej Afryki - młody dziennikarz, Henry Nxumalo, wspomaga tworzenie jednej z najważniejszych gazet w historii kraju. Legendarny Drum magazine szybko staje się forum dla młodej generacji czarnych pisarzy, artystów i dziennikarzy krytykujących panujący ustrój. Sam Henry Nxumalo jest legendarną postacią południowoafrykańskiego ruchu antyapartheidowskiego. Jako reporter śledczy zdobywał się na wiele heroicznych aktów, by móc opisać przypadki brutalnego traktowania ciemnoskórych Afrykańczyków, zarówno tych z miasta, jak i tych pracujących na farmach w buszu. Za swoją działalność został aresztowany i wtrącony do więzienia. Po wyjściu z niego dokładnie opisał brutalne praktyki policji oraz warunki, w jakich odsiadywał karę. Dzięki Tay'owi Diggs'owi, który wcielił się w rolę Henry'ego stajemy się świadkami zniszczenia czarnej dzielnicy Sophiatown, z której policja brutalnie wysiedla mieszkańców. W przyszłości mają tam powstać nowe domy zarezerwowane tylko dla białych... Napięcie w filmie łagodzi barwne i intensywne życie nocne stolicy ukazane w tle. W latach 50. Johannesburg był prawdziwym królestwem jazzu. Drum urzeka brzmieniami z tamtego okresu.
Nagrody i nominacje:
- FESPACO 2005 – zdobywca głównej nagrody – Grand Prize im. Etalon de Yennega
- MFF Zanzibar 2005 – główna nagroda FIPRESCI
Piątek 11 kwietnia
20.30 RACHIDA
Scenariusz i reżyseria: Yamina Bachir
Zdjęcia: Mustapha Belmihoub
Muzyka: Anne-Olga de PassCzas trwania: 100'
Kraj produkcji: Algeria/Francja
Rok produkcji: 2002Rachida (Ibtissem Djouadi) jest piękną młodą nauczycielką, która pracuje w szkole w jednej z dzielnic Algiersu. Akcja odbywa się w Algerii w latach 90tych podczas wojny domowej, która była okresem największego rozkwitu działalności lokalnych grup terrorystycznych. Pewnego dnia, kiedy Rachida idzie do pracy bez założonej zasłony na twarzy, zostaje zaczepiona przez grupę terrorystów, w tym jeden jest jej uczniem, Sofiane. Próbują ją zmusić, by podłożyła bombę w szkole, ale ona odmawia. To wydarzenie zmieni jej życie na zawsze...
Film Rachida jest spojrzeniem na wojnę domową z perspektywy kobiety, której własne życie się rozpada. Żyje w świecie pełnym osieroconych dzieci, zgwałconych kobiet, gdzie jedynym pragnieniem ludzi jest uniknąć śmierci. Reżyserka filmu, Yamina Bachir, zwraca uwagę na trudną sytuację kobiet w społeczeństwie algierskim, pokazuje problem ostracyzmu społecznego, który dotyka zgwałconych kobiet.
Nagrody i nominacje:
- MFF Amiens 2002 -nagroda publiczności za najlepszy film fabularny; nagroda główna Golden Unicorn za najlepszy film fabularny
- MFF Londyn 2002 - zdobywca nagrody Satyajit Ray Award
- MFF Marrakech 2002 - Cinema of the South Award MFF Mexico City 2004 – nagroda za najlepszy debiut pełnometrażowy
- MF Filmów Francuskojęzycznych Namur 2002 - nagroda Golden Bayard Best Film za najlepszy film francuskojęzyczny; wyróżnienie jury młodzieżowego Youth Jury Award
22:30 FI SHAKET MASR EL GEDEEDA (Mieszkanie w Heliopolis)
Reżyser: Mohamed Khan
Scenariusz: Wessam Soliman
Zdjęcia: Nancy Abdel-Fattah
Muzyka: Tamer KaraouanCzas trwania: 118’
Kraj produkcji:Egipt
Rok produkcji: 2007Mieszkanie w Heliopolis to prawdziwy romans wypełniony tęsknotą, pożądaniem i wiarą w to, że młodzieńcze marzenia mają szansę się spełnić. Yehia (Khaled Abol Naga) wynajmuje mieszkanie na przedmieściach Kairu nazywanych Heliopolis. Wyprowadza się wreszcie od rodziców i przenosi w pobliże swojego miejsca pracy. Okazuje się jednak, że jego wymarzone mieszkanie ma już lokatora, którym jest duch Tahany, byłej lokatorki. Pewnego dnia do jego drzwi puka Menja Nagwa (Ghada Adel), która przybywa do miasta w poszukiwaniu swojej byłej nauczycielki, Tahany.
Znany egipski reżyser, gipskie Khan, wprowadza nas w świat współczesnego Egiptu. Zestawia życie wielkomiejskiego Kairu z tradycyjną, rolniczą częścią kraju. Każda z nich ma swoje specyficzne problemy i troski. Dzięki doskonałej grze aktorskiej Khaleda Abul-Naga i Ghady Adel poznajemy oba spojrzenia.
Nagrody i nominacje:
- Zgłoszony przez Egipt do Oskarów w kategorii Najlepszy Film Obcojęzyczny
Sobota 12 kwietnia
10.00 Baranki w Afryce: afrykańskie bajki dla dzieci
14.00 GUELWAAR
Scenariusz i reżyseria: Ousmane Sembène
Zdjęcia: Dominique Gentil
Muzyka: Baba Maal, Julien Jouga (Chorale)Czas trwania: 115’
Kraj produkcji: Francja/Niemcy/Senegal
Rok produkcji: 1992
Pomysł na film Ousmane Sembène zaczerpnął z autentycznej historii, opublikowanej w senegalskiej prasie. Umiera PierreThioune (Guelwaar), niekwestionowany przywódca lokalnej społeczności, prawy, uczciwy i szanowany przez wszystkich obywatel. W dzień pogrzebu okazuje się, że zwłoki zginęły z kostnicy. Wkrótce wychodzi na jaw, że Pierre został pochowany na cmentarzu muzułmańskim.Guelwaar pokazuje skomplikowaną sytuację społeczną wynikającą ze współistnienia wielu wyznań w wielu rejonach Afryki. Film opowiada także o potrzebie pomocy międzynarodowej. Według reżysera, mimo kilkudziesięciu lat niepodległości, niektóre kraje afrykańskie nadal są uzależnione od państw europejskich. Tylko wiara i optymizm może doprowadzić do zmiany sytuacji.
Nagrody i nominacje:
- MFF Wenecja 1992 – Złoty Medal Przewodniczącego Senatu Włoch
20.30 BAMAKO
Scenariusz i reżyseria: Abderrahmane Sissako
Zdjęcia: Jacques Besse
Czas trwania: 115'
Kraj produkcji: Mali/USA/ Francja
Rok produkcji: 2006
Bamako rozgrywa się jednocześnie w dwóch planach: prywatnym, ukazującym życie codzienne mieszkańców przedmieścia malijskiej stolicy oraz dotyczącym całego społeczeństwa, związanym z toczącym się tam procesem sądowym. Mieszkańcy Afryki oskarżają Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy o postępujące zubożenie kontynentu afrykańskiego. Zamiast w Waszyngtonie rozprawa sądowa ma miejsce w niewielkiej afrykańskiej wiosce. Uczestniczą w nim zarówno Europejczycy jak i Afrykanie. Do pracy na planie filmowym zaproszono prawdziwych prawników (William Bourdon, Roland Rappaport). Mieszkańcy domu, na którego podwórzu toczy się proces nie wydają się nim zainteresowani. Bardziej absorbują ich osobiste problemy. Dziennikarz radiowy próbuje relacjonować wydarzenia, ktoś inny filmuje rozprawę. Przyglądający się procesowi nie rozumieją treści większości stawianych oskarżeń, ani skomplikowanych mechanizmów, które rządzą polityką międzynarodową. Połączenie dwu światów następuje dopiero w momencie ogłoszenia werdyktu. Spełniają się prorocze słowa prawnika, który głosi potrzebę zwrócenia uwagi tych, “którzy kierują instytucjami międzynarodowymi, polityków i innych wielkich tego świata, aby nie zapomnieli, że konsekwencje podejmowanych przez nich decyzji dotykają zwykłych ludzi”. Właśnie takich, jakimi są mieszkańcy Bamako.Nagrody i nominacje:
- FESPACO 2007 – nagroda Światowego Ruchu na Rzecz Zwalczania Ubóstwa (GCAP); panorama
- MFF Kartagina 2006 - panorama
- MFF Cannes 2006 – pokaz w ramach głównego konkursu
22:30 DUST DEVIL (Demon piasków)
Scenariusz i reżyseria: Richard Stanley
Zdjęcia: Steven Chivers
Muzyka: Simon BoswellCzas trwania: 104’
Kraj: RPA /Wielka Brytania
Rok produkcji: 1992/2006Demon piasków to najważniejszy oraz najbardziej osobisty film w skromnym dorobku Richarda Stanleya . Film oparty jest na kanwie miejscowego mitu o demonie piasków wymieszanego ze szczyptą faktów z historii Namibii. W latach 80. zbiorową psychozę wywołał krążący po kraju seryjny morderca. Sam reżyser, podczas młodzieńczych podróży autostopem po pustkowiach Namibii padł ofiarą podejrzenia, że to on stoi za kolejnymi zabójstwami. Nhadiep, demon w ludzkiej skórze, jak twierdzi Stanley, nachodził go w koszmarach od wielu lat. Autentycznym wspomnieniem, które znalazło się w filmie jest również scen, w której chłopcy uczą się strzelać pod surowym okiem księdza. Postać centralna filmu, czyli tytułowy demon, swoją konstrukcją przypomina antybohatera przypomina Bezimiennego z filmów Sergio Leone. Uwięziony w ciele człowieka zmuszony jest do wiecznego egzystowania na pograniczu świata snu i jawy. Ukazuje się w postaci turysty, białego autostopowicza z amerykańskim akcentem, w samym środku pustyni Namib. Jako archetyp człowieka znikąd, idącego donikąd, pragnie 'pomagać' tym, którzy nie mogą odnaleźć się w świecie – uciekającej przed mężem Wendy (Chelsea Field) czy nie mogącemu się pogodzić ze śmiercią syna policjantowi (Zakes Mokae).
Demon piasków to powolnie rozwijająca się fabuła, która przypomina połączenie horroru ze spaghetti westernem i filmami Tarkowskiego. Z finalizacją Demona piasków łączy się wiele anegdot. Ciągnące się w nieskończoność problemy techniczne oraz plajta producenta zatrzymały postprodukcję filmu. Podczas ostatnich dni na planie filmowym na planie filmowym ostał się tylko reżyser, operator i zaledwie paru oddanych towarzyszy. Mimo tego, to właśnie wtedy udało się nakręcić jedne z najlepszych scen filmu. W 1992 roku Miramax zdecydował się na wydanie filmu, ale w wersji mocno okrojonej. Dopiero rok 2006 przyniósł upragniony koniec prac nad obrazem. Niestety nie udało się dokręcić planowanych postprodukcyjnych efektów specjalnych.
Nagrody i wyróżnienia:
- MF FANTASY Fantasporto 1993 – nominacja
- MF FANTASY Avioriaz 1993 - nominacja
Niedziela 13 kwietnia
14.00 MOOLAADE
Scenariusz i reżyseria: Ousmane Sembène
Zdjęcia: Dominique Gentil
Muzyka: Boncana MaïgaCzas trwania: 124’
Kraj produkcji: Senegal/Francja/ Burlina Faso/ Kamerun/ Maroko/Tunezja
Rok produkcji: 2004Akcja filmu toczy się w małej afrykańskiej wiosce. Cztery młode dziewczyny mają przejść rytuał oczyszczenia (wyrzezania). Uciekają i chronią się w zagrodzie Collé Ardo Gallo Sy, odważnej kobiety, która uchroniła swoją córkę przed tym zwyczajem. Collé powołuje się na tradycję moolaadé (sanktuarium), żeby ratować przerażone dziewczęta. Trzykrotnie obwiązuje dom sznurem, ustanawiając w ten sposób azyl i otaczając dziewczynki opieką. Napięcie w wiosce narasta, gdy odważnej kobiecie stają naprzeciw niektórzy mieszkańcy wioski (zarówno mężczyźni jak i kobiety), którzy uważają tę tradycję za ważny element lokalnego życia społecznego. Osiemdziesięciokilkuletni ojciec kina afrykańskiego staje w obronie najmłodszego pokolenia mieszkańców afrykańskiego kontynentu. Film Mooladé to jego głos w dyskusji o wyrzezaniu kobiet. Reżyser sprzeciwia się tej odwiecznej praktyce, lecz opowiadając się za modernizacją, nie odcina się od korzeni swojej kultury. Sembène wykorzystuje istniejące elementy lokalnych tradycji, jako podstawy umożliwiające wprowadzenie zmian w życiu społecznym.
Nagrody i nominacje:
- MFF w Cannes 2004 - wyróżnienie Un Certain Regard
- ZIFF 2006 – nagroda dla najlepszego reżysera
20:30 TERRA SONAMBULA (Lunatyczna kraina)
Reżyser: Teresa Prata
Scenariusz: Teresa Prata (na podstawie powieści “Terra Sonâmbula”Mia Couto)
Zdjęcia: Dominique Gentil
Muzyka: Alex GoretzkiKraj produkcji: Mozambik/Portugalia
Czas trwania: 100'
Rok produkcji: 2007Ekranizacja powieści znakomitego mozambickiego pisarza, Mia Couto, o tym samym tytule. Na terenie Mozambiku trwa wyniszczająca wojna domowa. Muidinga, wrażliwy 12-latek zostaje wybawiony z opresji i przygarnięty przez starego kolejarza Tuahira. Razem uciekają przed wojną przez zniszczony kraj. Największym marzeniem chłopca jest odnalezienie rodziców, których niestety nie jest w stanie sobie przypomnieć. W końcu wędrowcy znajdują schronienie w autobusie spalonym przez grupę bandytów. W rzeczach jednego z zamordowanych pasażerów chłopiec odkrywa dziennik opowiadający historię rybaka Kindzu i Faridy poszukującej utraconego przed laty syna. W miarę jak Muidinga i Tuahir poznają tę opowieść, staje się ona częścią ich życia. Chłopiec wierzy, że to on jest utraconym synem Faridy. Celem lunatycznej wędrówki bohaterów staje się mityczne morze, gdzie na opuszczonym statku kobieta czeka na swoją latorośl.
Film operuje dwoma poziomami narracji. Lunatyczna kraina to, z jednej strony, opowieść o pragnieniu pokoju i poszukiwaniu tożsamości. Z drugiej zaś, realistyczny obraz relacji w kraju i na kontynencie afrykańskim, któremu brutalne i chaotyczne wojny, nie pozwalają na normalną egzystencję.
Film pokazywany był na kilku międzynarodowych festiwalach filmowych: Montréal 2007, Mannheim-Heidelberg 2007, Kerala 2007, Pune 2008.
Nagrody i wyróżnienia:
- MFF w Kerali (Indie) 2007 - nagroda FIPRESCI dla najlepszego filmu w konkursie
- MFF w Pune (Indie) 2007 - nagroda za najlepszą reżyserię
Niedziela 27 kwietnia
- 20:00 Ajax in Concert, Klub Pauza (ul. Floriańska 18/3) (bilet 20 zł)
„AJAX” to beat-poetycki projekt Jaco van der Merwe, osoby od lat tkwiącej na scenie johannesburskiej muzyki alternatywnej. Człowiek o duszy poety, dumny mieszkaniec RPA, który czerpie pełnymi garściami z hip-hopu oraz afrykańskiej tradycji oratorskiej. Natchniony między innymi twórczością poety Lesego Rampokoleng postanowił odnaleźć się w nurcie beat poety... Wraz z renomowanym i rozchwytywanym breakbeatowcem i producentem, Jacob Israel, oraz parą utalentowanych muzyków z townshipów – rapperem z Zimbabwe Daniel Sibalo i 17-letnią woklaistką Shangaan Nomcebo „Neverlicious” Ndlovu powołał projekt „Ajax”.
Karnety do kupienia na www.bileteria.pl. Można także składać rezerwacje pod adresem email: afrykamera@afrykamera.pl lub dzwoniąc pod numer tel. 798363253.
Tom Hooper (ur. 1972) jest angielskim reżyserem telewizyjnym i filmowym. Swój pierwszy krótki film Painted Faces wyreżyserował jeszcze w trakcie studiów w Oksfordzie, od razu odnosząc sukces na Londyńskim Festiwalu Filmowym (London Film Festival). W ciągu następnych kilku lat zajmował się głównie reżyserowaniem seriali telewizyjnych, w tym trzech odcinków najbardziej znanej angielskiej opery mydlanej Eastenders (dwa z nich nominowano do nagrody BAFTA), dwóch odcinków dramatu komediowego Cold Feet (nominowanego do Nagrody Telewizyjnej za najlepszy serial dramatyczny), szóstego sezonu serialu Prime Suspect oraz dramatu Longford. W 2005 r. podjął się ekranizacji historii życia Elżbiety I (serial BBC Elizabeth), za którą zdobył nagrodę Emmy. Red Dust jest jego pierwszym pełnometrażowym filmem, zdobywcą nagrody jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Indii.
Mahamat-Saleh Haroun urodził się w 1961 roku, w Czadzie. Na początku lat osiemdziesiątych wyemigrował do Francji. Studiował reżyserię w szkole filmowej oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie w Bordeaux. Przez kilka lat pracował jako dziennikarz prasowy i radiowy. Od 1994 roku ponownie zwrócił się ku działce filmowej realizując krótkometrażowy Maral Tanie, który zapewnił mu międzynarodowe uznanie. Film Abouna (2002), poruszająca opowieść o poszukiwaniu ojca przez dwóch młodych chłopców, był nominowany do Oskara. W 2006 roku na ekrany kin wszedł Daratt, wielokrotnie nagradzany na festiwalach filmowych. Inne filmy Mahamat-Saleha Harouna to m. in.: Goï-Goï (1995), Bord Africa (1995), \"Sotigui Kouyaté\", un griot moderne (1996), B 400 (1997), Bye Bye Africa (1999).
King Ampaw – reżyser, aktor i producent. Nie czasu na umieranie to czwarty film w jego dorobku, z którym triumfalnie wrócił na ekrany. Poprzednie produkcje powstały w latach 70. i 80.. King Ampaw słynie ze swojego konserwatywnego podejścia do filmu. Do tej pory odmawia kręcenia na nowoczesnym, cyfrowym sprzęcie, co nadaje jego filmom szczególny klimat.
Zola Maseko jest młodym południowoafrykańskim reżyserem filmowym. Poprzedni obraz A Drink in the Passage (2002) mieliśmy okazję oglądać podczas zeszłorocznej edycji AFROKAMERY. Drum to jego pierwszy pełnometrażowy film, który od razu zdobył uznanie podczas dwóch najważniejszych festiwali filmowych na afrykańskim kontynencie: w Ouagadougou i na Zanzibarze (2005), zdobywając na obu główną nagrodę. Maseko może pochwalić się również wielokrotnie nagradzanym filmem dokumentalnym The Life and Times of Sara Baartman (1998). Opowiada on historię kobiety z plemienia Khoi khoi, porwanej i wywiezionej do Wielkiej Brytanii i Francji, gdzie najpierw służyła jako eksponat, a następnie stała się królikiem doświadczalnym używanym do eksperymentów medycznych.
Yamina Bachir (Yamiba Bachir-Chouikh) urodziła się 20 marca 1954 r. w mieście Algiers w Algerii. Bahir rozpoczęła swoją przygodę z kinem jako montażystka przy produkcji filmów dokumentalnych, współpracując z takimi algierskimi reżyserami jak Okacha Touita, Abdelkader Lagta, Ahmed Rachedi oraz ze swoim mężem Mohamedem Chouikh. Jest autorką scenariusza obrazu Vent de sable (1982 r.), a także współtwórcą scenariusza Omar Gatlato (1976). Rachida to jej debiut reżyserki. Ostatnio Bachir wróciła do pracy montażysty w produkcji Douar de femmes (2005 r.).
Mohamed Khan urodził się w Kairze w 1942 r. Jak dotąd wyreżyserował 22 filmy pełnometrażowe. W 1963 roku ukończył szkołę filmową w Wielkiej Brytanii (London School of Film Technique). Po powrocie do Egiptu zaczął pracować jako scenarzysta, porzucając później to zajęcie na rzecz reżyserki. Wiele z jego filmów, jak chociażby Zaginiona osoba (Kharaja wa-lam Ya’ud, 1984), Powrót obywatela (‘Awdat Muwaten, 1986), Żona ważnej osobistości ( gipsk Rajol Muhimm, 1987), czy Marzenia Hinda i Kamili ( gips Hind wa Kamilia, 1988), są uważane za kamienie milowe w rozwoju trendu neorealistycznego w gipskiej kinematografii.
Abderrahmane Sissako urodził się w 1961 roku w Mauretanii, a wychował w Mali. W 1983 roku wyjechał do Związku Radzieckiego, by pod okiem tamtejszych mistrzów kina poznawać tajniki sztuki filmowej. Jego pierwsze dwa filmy krótkometrażowe, Le Jeu (1991) i Octobre (1993) zostały pokazane na Festiwalu w Cannes, w 1993 roku. Dziesięć lat później obraz Heremakono (2002) zdobywa główną nagrodę na FESPACO. Obecnie rezyser mieszka we Francji. Jego najważniejsze filmy to: Le Chameau et les bâtons flottants (1995), Sabriya (1996), Rostov-Luanda (1997), La Vie sur Terre (1998).
Richard Stanley urodził się w 1966 roku w Fishhook, w RPA. Nazywany przez kolegów po fachu ekscentrycznym i kontrowersyjnym, sławę zdobył pracując przy wideoklipach brytyjskich kapel deathmetalowych oraz przy filmie/teledysku do płyty Brave zespołu Marillion. Najbardziej znany jest dzięki brytyjskiemu postapokaliptycznemu horrorowi Hardware (1990). W 1996 roku pracował jako reżyser i scenarzysta nad Wyspami Doktora Moreau. Według pogłosek Stanley został zwolniony przez New Line Cinema cztery dni po rozpoczęciu zdjęć w wyniku spięć z grającym w filmie Valem Kilmerem. Zastąpił go znany amerykański reżyser, John Frankenheimer, którego ingerencja w scenariusz zaowocowała, zdaniem wielu krytyków, jednym z najgorszych filmów w historii kina. Legendarna stała się scena, w której Marlon Brando pojawia się w niecodziennym nakryciem głowy. Aktor zagrał z pustym kubłem po lodzie do mrożenia szampana, bo podobno uznał, że tak będzie \"oryginalnie\". Porażkę wysokobudżetowej adaptacji prozy H.G. Wellsa przypisano nie wiadomo czemu południowoafrykańskiemu reżyserowi, co skazywało Stanley’a na trwający 16 lat reżyserski niebyt. Na rok 2008 planowane jest wydanie Vacation, pierwszego filmu pełnometrażowego od czasów Demona piaskowego.
Teresa Prata spędziła dzieciństwo w Mozambiku a wczesną młodość w Brazylii, w Rio de Janeiro i Minas Gerais. Ukończyła Biologię na Uniwersytecie w Coimbrze w Portugalii, uczestnicząc jednocześnie w kursie teatralnym. Przez sześć lat była członkinią Grupy Teatralnej CITAC. Po studiach zajęła się prowadzeniem programu radiowego o sztuce oraz pracowała w galerii, na potrzeby której tworzyła eksperymentalne filmy i instalacje. Ukończyła studia scenopisarskie i reżyserię w Niemieckiej Akademii Filmu i Telewizji w Berlinie (Deutsche Film und Fernsehakademie Berlin). Jest autorką czterech filmów krótkometrażowych Uma Questão de Vida ou Morte (1994), Mil Olhos, O Sonhador do Oeste (1996), Leopoldo (1999) i Partem Tão Tristes, Os Tristes (1999). Lunatyczna kraina jest jej pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym.
Your opinion
Share your thoughts
No one has yet given an opinion. If you want to share your own impressions, to recommend the object or to warn someone please describe it here.
The come2europe.eu publishers are not taking responsibility for the statements of the Netizens published on the service websites, and reserves the right to correct, shorten or remove comments that contain prohibited by law, also recognized offensively or infringing rules of social intercourse content